|
AQUA DE ME CANTER
L’è l’aqua, l’aqua cèra,
nèda da e mé Cantér,
quola ch’ sèlta e la spoma in mez a i sas;
ch’ la ralénta la fuga int ‘na pianlina:
aqua che ancòra aier.
L’éra néva lasò, tra al mac ad faz:
aqua frasca pulida cume l’anma
d’un pipin inucent, che ancora en sa
de mond, ‘d la véta.
L’ è l’aqua ‘l’aqua cèra
de me Cantér: e me, cume un pipin,
am god a sèntla scorer tra al mée mèn.
a zughèr cun la gèra,
a arvevér un temp lunten.
ACQUA DEL MIO CANTIERE
E’ l’acqua, l’acqua chiara,
nata dal mio Cantiere,
quella che salta e spumeggia in mezzo ai sassi,
che rallenta la fuga in una piana;
acqua che ancora ieri
era neve, lassù, tra i boschi di faggio
acqua fresca, pulita come l’anima
di un bambino innocente che ancora non sa
del mondo della vita.
E’ l’acqua l’acqua chiara
del mio Cantiere; ed io come un bambino,
godo a sentirla scorrere tra le mie mani,
a giocare con la ghiaia,
a rivivere un tempo lontano.
|